Noong unang panahon, ang pulo na tinatawag nating Samar ngayon ay wala pang tiyak na pangalan na kilala ng lahat. Ang mga naninirahan dito ay payapang namumuhay sa pagsasaka at pangingisda sa kanilang mayamang kalikasan.
Isang araw, dumaong ang mga barko ng mga Kastila sa pampang ng pulo. Ang mga dayuhan ay naghahanap ng mga bagong teritoryo at mapagkukunan ng pagkain. Habang nilalakbay nila ang kagubatan, nakakita sila ng isang katutubong lalaki na abalang-abala sa pagtabas ng matatangkad na damo gamit ang kanyang matalim na sundang.
Lumapit ang pinuno ng mga Kastila at nagtanong sa wikang Espanyol, "¿Cómo se llama este lugar?" o "Ano ang pangalan ng lugar na ito?". Dahil hindi maunawaan ng katutubo ang wikang dayuhan, inakala niya na tinatanong siya ng mga ito kung ano ang kanyang ginagawa sa mga damo.
Itinaas ng katutubo ang kanyang sundang at sumagot nang malakas, "Samad! Samad!". Sa kanilang lokal na dialekto, ang "samad" ay nangangahulugang paghiwa o pagtatabas. Akala ng lalaki ay pinupuri ng mga dayuhan ang kanyang gawa o tinatanong ang kilos ng kanyang kamay.
Agad na itinala ng mga Kastila ang salitang "Samad" sa kanilang mga mapa bilang pangalan ng lupain. Sa paglipas ng panahon, dahil sa hirap ng mga dayuhan na bigkasin ang dulo ng salita, ang "Samad" ay unti-unting naging "Samar". Ito na ang naging opisyal na tawag sa buong pulo hanggang sa kasalukuyang panahon.