Noong unang panahon, sa malawak na lupain ng Luzon, may isang pangkat ng mga tao na nanirahan sa tabi ng isang malaki at masaganang ilog. Ang ilog na ito ang nagsisilbing sentro ng kanilang pamumuhay. Dito sila kumukuha ng kanilang pagkain, naliligo, at naglalakbay gamit ang kanilang mga bangka. Dahil sa kanilang malalim na ugnayan sa katubigan, sila ay naging bihasa sa pangingisda at paglalayag.
Isang araw, may mga dayuhang manlalakbay na dumating sa kanilang pampang. Ang mga dayuhang ito ay nagmula sa malalayong lugar at nagnanais na makipagkalakalan. Nang makita nila ang mga katutubo, sila ay nagtanong kung ano ang tawag sa kanilang pangkat. Dahil hindi sila nagkakaintindihan sa wika, itinuro ng mga katutubo ang ilog at sinabing, 'Kami ay mga taga-ilog.'
Ang ibig sabihin ng mga katutubo ay sila ay mga taong naninirahan sa tabi ng ilog. Gayunpaman, dahil sa bilis ng kanilang pagbigkas at sa pagkakaiba ng dila ng mga dayuhan, ang narinig ng mga manlalakbay ay 'Tagalog'. Simula noon, ito na ang naging tawag sa kanila sa mga talaan ng mga dayuhan. Sa paglipas ng panahon, tinanggap na rin ng mga katutubo ang tawag na ito bilang kanilang pagkakakilanlan, at ang kanilang wika ay kinilala na rin bilang wikang Tagalog.