Noong unang panahon, may isang nayon na tinatawag na Pag-asa na kilala sa pagkakaroon ng napakasipag na mga mamamayan. Gayunpaman, dahil sa sobrang pokus sa trabaho sa bukid at dagat, ang mga tao ay tila nakalimutan na ang tumawa, makipag-usap sa kapwa, at magsaya kasama ang kanilang pamilya. Ang bawat araw ay puro pagod at walang kulay ang kanilang pamumuhay.
Si Luningning, ang masiyahing anak ni Datu Makisig, ay nalungkot nang mapansin ang kawalan ng sigla ng mga tao. Nag-isip siya ng paraan upang ibalik ang saya sa kanilang nayon. Iminungkahi niya sa kanyang ama na magkaroon ng isang araw ng pahinga at pasasalamat para sa masaganang ani na tinatamasa nila taon-taon. Ayon sa kanya, ang pasasalamat ay lalong magdadala ng biyaya kung ito ay ipagdiriwang nang magkakasama.
Noong una ay nag-alinlangan ang mga tao, ngunit nang simulan ni Datu Makisig ang paghahanda, lahat ay nakiisa. Nagdala ang bawat pamilya ng kanilang pinakamagandang produkto tulad ng makukulay na prutas, malalaking isda, at matatamis na kakanin. Nagdisenyo sila ng kanilang mga tahanan gamit ang mga bulaklak at dahon, at sa unang pagkakataon, ang hangin ay napuno ng musika mula sa mga kawayan at tambol.
Ang pagdiriwang na iyon ang naging pinakamasayang araw sa kasaysayan ng nayon. Ang dating matamlay na mga tao ay nagsayawan at nagbahagi ng pagkain sa isa't isa nang walang hinihintay na kapalit. Tinawag nila itong "Pista," at mula noon, naging tradisyon na ito sa buong kapuluan bilang simbolo ng pasasalamat sa Maykapal at pagpapahalaga sa komunidad. Ito ang pinagmulan ng mga makukulay na festival na ating nakikita ngayon sa iba't ibang panig ng Pilipinas.