Noong unang panahon, may isang biyudang nagngangalang Aling Rosa na may isang anak na babae, si Pina. Mahal na mahal ni Aling Rosa ang kanyang anak kaya naman lumaki itong tamad at laging umaasa sa kanyang ina. Kapag inuutusan si Pina, madalas siyang nagdadahilan na hindi niya makita ang mga bagay na kailangan niya.
Isang araw, nagkasakit si Aling Rosa at hindi makabangon sa higaan. Inutusan niya si Pina na magluto ng lugaw para sa kanilang pagkain. Dahil hindi sanay sa gawaing bahay, panay ang reklamo ni Pina. Paulit-ulit siyang nagtatanong kung nasaan ang sandok, nasaan ang bigas, at nasaan ang palayok kahit ang mga ito ay nasa harap lamang niya.
Dahil sa labis na inis at sama ng loob sa katamaran ng anak, nasambit ni Aling Rosa ang mga salitang, "Sana ay magkaroon ka ng maraming mata para makita mo ang lahat ng iyong hinahanap at hindi ka na tanong nang tanong!" Pagkatapos nito ay biglang tumahimik sa paligid at hindi na sumagot si Pina.
Nang gumaling si Aling Rosa, hinanap niya ang kanyang anak ngunit hindi niya ito matagpuan. Isang araw, may napansin siyang isang kakaibang halaman na tumubo sa kanilang bakuran. Ang bunga nito ay hugis-ulo ng tao at punong-puno ng mga tila mata sa paligid nito. Naalala ni Aling Rosa ang kanyang huling sinabi sa anak at naiyak siya sa pagsisisi.
Inalagaan ni Aling Rosa ang halaman at tinawag itong 'Pina' bilang pag-alaala sa kanyang anak. Sa paglipas ng panahon, ang tawag na ito ay naging 'Pinya' na kilala nating lahat ngayon bilang isang masarap na prutas na may maraming mata.