Noong unang panahon, wala pang lupain na tinatawag na Pilipinas. Ang mundo ay binubuo lamang ng langit, dagat, at tatlong dambuhalang higante na magkakapatid. Sila ay sina Luzon, Visayas, at Mindanao. Sa kabila ng kanilang laki, sila ay may magkakaibang ugali na naging sanhi ng kanilang madalas na pagtatalo.
Isang araw, nagkaroon ng matinding alitan ang tatlong higante tungkol sa kung sino sa kanila ang pinakamalakas at dapat maghari sa karagatan. Ang kanilang sigawan ay tila kulog na gumigimbal sa langit, at ang bawat hakbang nila ay nagdudulot ng malalaking alon na umaabot sa kaitaasan. Hindi nagtagal, ang pagtatalo ay humantong sa isang marahas na labanan.
Nagbatuhan sila ng malalaking tipak ng bato at lupa mula sa ilalim ng dagat. Dahil sa tindi ng kanilang galit, hindi nila napansin na unti-unti na silang nanghihina. Sa huli, dahil sa sobrang pagod at mga sugat na natamo, ang tatlong higante ay sabay-sabay na bumagsak sa gitna ng dagat. Ang kanilang mga dambuhalang katawan ay lumubog ngunit hindi tuluyang naglaho.
Ang katawan ng panganay na si Luzon ay naging malaking lupain sa hilaga. Ang mga nagkapira-pirasong bahagi ng katawan ni Visayas ay naging mga kalat-kalat na isla sa gitna. Ang katawan naman ng bunsong si Mindanao ay naging malawak na lupain sa timog. Sa paglipas ng panahon, ang mga islang ito ay tinubuan ng mga luntiang puno at naging tahanan ng iba't ibang nilalang, na ngayon ay tinatawag nating bansang Pilipinas.