Noong unang panahon, may isang dalagang nagngangalang Amparo na naninirahan sa isang liblib na baryo. Siya ay kilala sa kanyang pambihirang kagandahan, ngunit sa likod ng kanyang maamong mukha ay isang pusong puno ng pagmamataas at katamaran. Ang tanging hilig ni Amparo ay ang magsuot ng mga magagarang damit na yari sa sutla at magsuklay ng kanyang mahabang buhok sa harap ng salamin sa buong maghapon.
Isang hapon, habang si Amparo ay masayang naglalakad sa kanyang hardin upang ipagmalaki ang kanyang bagong damit, isang matandang pulubi ang lumapit sa kanya. Ang matanda ay mukhang pagod na pagod, madungis, at halatang gutom na gutom. Humingi ito ng kaunting tubig at pagkain kay Amparo, ngunit sa halip na maawa, nagalit ang dalaga. Pinagtabuyan niya ang matanda at sinabing huwag lumapit sa kanya dahil baka madumihan ang kanyang mahal na kasuotan.
Biglang nagliwanag ang buong paligid at ang matandang pulubi ay nagbagong-anyo. Siya pala ay isang makapangyarihang diwata na nagbalatkayo lamang upang subukin ang kabutihan ng puso ng mga tao sa baryong iyon. Dahil sa kasamaang ipinakita ni Amparo, sinabi ng diwata na ang kanyang kagandahan ay walang saysay kung ang kanyang puso ay kasing dumi ng lupa.
Bilang parusa, sinabi ng diwata na magiging isang insekto si Amparo na may makukulay na pakpak—isang nilalang na ang tanging gawain ay lumipad sa paligid ng mga bulaklak upang magsilbing paalala sa lahat. Sa isang iglap, nawala si Amparo at sa kanyang pwesto ay lumitaw ang isang maliit na insekto na may magagandang kulay. Mula noon, ang mga tao ay tinawag ang insektong iyon na Paru-paro, na hango sa pangalan ng dalagang si Amparo.