Noong unang panahon, sa isang payapang baryo, naninirahan ang mag-asawang sina Paco at Juana. Sila ay kilala sa kanilang wagas na pagmamahalan at kabutihan sa kapwa. Kahit salat sa yaman, ang kanilang tahanan ay laging puno ng ligaya at pag-unawa.
Isang araw, tinamaan ng isang misteryosong sakit si Juana. Sa kabila ng lahat ng pagsisikap ni Paco na humanap ng lunas, unti-unting nanghina ang katawan ni Juana. Bago siya pumanaw, hiniling niya kay Paco na ilibing siya sa gitna ng kanilang munting hardin upang lagi pa rin silang magkasama sa diwa. Labis ang pighati ni Paco, ngunit tinupad niya ang huling hiling ng kaniyang asawa.
Araw-araw ay dinidilig ni Paco ng kaniyang mga luha ang puntod ni Juana. Hindi nagtagal, isang gumagapang na baging ang tumubo sa mismong lugar kung saan nakalibing si Juana. Namunga ito ng isang malaki, bilog, at luntiang prutas. Nang mahinog ang prutas at hiwain ito ni Paco, tumambad ang napakapula at matamis na laman nito na may maliliit at maiitim na buto.
Ang pulang kulay ay naging simbolo ng wagas na pag-ibig ni Juana, at ang mga itim na buto ay tila mga mata niyang nakatingin kay Paco. Tinawag ng mga taga-baryo ang prutas na 'Paco-Juana' bilang pag-alaala sa mag-asawa, hanggang sa kalaunan ay naging 'Pakwan' na lamang ito. Simula noon, ang pakwan ay naging simbolo ng pamatid-uhaw at tamis ng pagmamahalan.