Noong unang panahon, sa isang liblib na baryo ay may naninirahang mag-ina. Ang ina ay si Aling Maria at ang kanyang anak ay si Niyog. Sa kasamaang palad, tumama ang isang matinding tagtuyot sa kanilang lugar at lahat ng mga bukal at ilog ay natuyo. Dahil sa kawalan ng tubig, nagkasakit ang batang si Niyog at unti-unting nanghina ang kanyang katawan.
Sa kanyang huling mga sandali, hiniling ni Niyog sa kanyang ina na siya ay ibaon sa gitna ng kanilang bakuran pagkatapos niyang pumanaw. Sinabi ng bata na mula sa kanyang libingan ay may tutubong puno na magbibigay ng tubig at pagkain na hinding-hindi mauubos para sa kanyang ina. Labis ang pighati ni Aling Maria, ngunit tinupad niya ang huling hiling ng kanyang kaisa-isang anak.
Ilang araw matapos ang libing, isang kakaibang halaman ang sumibol sa puntod ni Niyog. Mabilis itong lumaki at naging isang matayog na puno na may malalapad na dahon. Hindi nagtagal, namunga ito ng mga bilog na prutas na may matigas na balat. Nang biyakin ni Aling Maria ang bunga, tumambad sa kanya ang malamig at matamis na tubig pati na ang maputi at malinamnam na laman nito. Naalala niya ang pangako ng kanyang anak.
Tinawag ang punong iyon na Niyog bilang pagpupugay sa batang nag-alay ng kanyang buhay upang maging biyaya sa iba. Simula noon, ang niyog ay kinilala bilang puno ng buhay dahil sa dami ng pakinabang na nakukuha rito, mula sa prutas, dahon, hanggang sa mismong katawan ng puno.