Noong unang panahon, sa malawak na karagatan ng Mindanao, may isang napakagandang dalaga na nagngangalang Perla. Siya ay anak ng isang matandang mangingisda at kilala sa buong nayon dahil sa kanyang busilak na kalooban at pagmamahal sa dagat. Araw-araw, siya ay naglalakad sa dalampasigan upang mag-alay ng mga bulaklak sa dagat bilang pasasalamat sa biyaya nito.
Isang araw, isang makapangyarihang diwata ng dagat ang humanga sa kabutihan ni Perla. Nais ng diwata na gawing imortal ang dalaga upang manatili siyang tagapangalaga ng karagatan. Ngunit may isang kondisyon: kailangang manatili si Perla sa ilalim ng tubig at hindi na muling makita ang sikat ng araw.
Dahil sa labis na pagmamahal ni Perla sa kanyang ama at sa kanyang bayan, nag-atubili siya. Nais niyang manatili sa piling ng kanyang pamilya, ngunit batid din niya ang pangangailangan ng dagat na magkaroon ng isang tagapangalaga na magpapanatili ng kapayapaan sa ilalim ng tubig.
Sa gitna ng isang malakas na bagyo, nakita ni Perla ang kanyang ama na halos malunod sa gitna ng malalaking alon. Nang walang pag-aalinlangan, tumalon si Perla sa dagat upang iligtas ang kanyang ama. Sa kanyang paglubog, niyakap siya ng diwata at dinala sa pinakamalalim na bahagi ng kailaliman.
Habang siya ay nasa ilalim, ang kanyang mga luha ng pagmamahal ay unti-unting nagbago. Ang bawat patak ng kanyang luha ay naging maliliit at mapuputing bato na kumikinang sa dilim. Ang mga ito ang naging unang mga perlas na matatagpuan sa dagat ng Mindanao.
Simula noon, ang mga perlas ay itinuring na simbolo ng kadalisayan at pag-ibig ni Perla. Sinasabing ang mga perlas na ito ay nagbibigay ng suwerte at proteksyon sa sinumang makakakuha nito nang may mabuting hangarin.
Hanggang sa kasalukuyan, ang Mindanao ay nananatiling tanyag sa mga perlas nito. Ang kwento ni Perla ay patuloy na nagpapaalala sa mga tao na ang tunay na kagandahan ay nagmumula sa sakripisyo at pagmamahal sa kapwa at sa kalikasan.