Noong unang panahon, ang mga tao ay naglalakad lamang ng malalayong distansya upang makarating sa kanilang mga patutunguhan. Dahil sa pagod at hirap ng mga mamamayan, nanalangin ang isang matalinong pinuno sa mga diwata ng kalikasan upang magkaroon ng paraan upang mapabilis ang paglalakbay.
Narinig ng mga diwata ang panalangin at nagpasya silang magbigay ng mga kaloob. Ginamit nila ang mga materyales mula sa kalikasan: ang matitibay na kahoy, bakal mula sa lupa, at ang hangin na nagbibigay ng bilis. Bawat sasakyan ay nilikha na may kanya-kanyang katangian.
Ang unang nilikha ay ang bisikleta, na gawa sa magaan na kahoy at bakal, para sa mga nais maglakbay nang mag-isa. Sumunod ang mga karwaheng hinihila ng kabayo para sa mga pamilyang nais maglakbay nang magkakasama. Nang lumaon, dahil sa pag-unlad ng kaisipan ng tao, ang mga diwata ay nagbigay ng inspirasyon upang makabuo ng mga makina.
Isinilang ang mga jeepney, bus, at tren na nagsilbing tulay upang pagdugtungin ang malalayong bayan. Ang bawat sasakyan ay naging simbolo ng pagtutulungan at pag-unlad ng pamumuhay ng mga tao. Mula noon, hindi na naging hadlang ang distansya sa pag-abot ng mga pangarap at pagpapanatili ng ugnayan sa bawat isa.