Noong unang panahon, sa isang masaganang nayon na nakatago sa paanan ng bundok, may mga taong kilala sa kanilang pagiging mapagmataas. Sila ay biniyayaan ng kalikasan ng masaganang ani at malinis na tubig, ngunit sa halip na magpasalamat, sila ay naging sakim at mapang-abuso sa kanilang kapaligiran. Pinutol nila ang mga puno nang walang habas at sinira ang mga tahanan ng mga ligaw na hayop.
Isang araw, isang matandang lalaki na may mahabang balbas ang dumating sa nayon. Siya ay nagmakaawa sa mga tao na itigil ang pagkasira ng kagubatan dahil ito ay may espiritung nagbabantay. Ngunit sa halip na makinig, pinagtawanan lamang siya ng mga tao at pinalayas sa kanilang lugar. Ang matanda ay hindi ordinaryong tao; siya ay isang makapangyarihang engkanto na nagmamasid sa kanilang pag-uugali.
Dahil sa labis na galit sa kawalan ng respeto ng mga tao, nagpataw ng sumpa ang engkanto. Sa isang iglap, ang mga taong mapagmataas ay unti-unting lumiit hanggang sa maging kasingliit na lamang sila ng mga insekto. Ang kanilang mga mararangyang damit ay naging mga lumang basahan, at ang kanilang mga bahay ay naging mga lungga sa ilalim ng mga puno at malalaking bato.
Simula noon, sila ay tinawag na mga duwende. Sila ay naging tagapangalaga ng kalikasan na hindi na nakikita ng mga tao. Sila ay naninirahan sa mga punso at sa ilalim ng lupa, nagbabantay sa mga yamang dati nilang sinira, bilang parusa sa kanilang nakaraang kasakiman.