Noong unang panahon, sa isang payapang nayon, may isang dalagang nagngangalang Ana. Kilala si Ana sa kanyang busilak na puso at walang sawang pagtulong sa mga nangangailangan sa kanilang lugar. Kahit salat sila sa yaman, lagi siyang may nakalaang pagkain para sa mga nagugutom.
Isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang nayon na nagdulot ng pagkakasakit ng maraming tao. Dahil sa kanyang malasakit, naglakbay si Ana sa malalayong kabundukan upang maghanap ng makakain at gamot para sa kanyang mga kababayan.
Sa gitna ng kanyang paglalakbay, nakatagpo niya ang isang matandang lalaki na nanghihina sa gutom. Ibinigay ni Ana ang huling piraso ng kanyang baon at inalagaan ang matanda hanggang sa ito ay lumakas.
Bilang pasasalamat, binigyan ng matanda si Ana ng isang mahiwagang buto. Sinabi ng matanda na itanim ito sa gitna ng nayon at alagaan nang may pagmamahal upang maging lunas sa lahat ng karamdaman.
Pag-uwi ni Ana, itinanim niya ang buto at araw-araw niya itong dinidiligan ng tubig at pagmamahal. Hindi nagtagal, isang puno ang tumubo na may mga bilog at mapupulang bunga.
Ang mga bunga ay naging lunas sa mga maysakit sa nayon. Dahil sa tamis at sustansya nito, muling bumalik ang sigla ng mga tao at nagpasalamat sila kay Ana.
Ang prutas na ito ay tinawag na Apple, bilang pag-alaala sa kabutihan ni Ana na nagmula sa kanyang busilak na puso. Hanggang sa kasalukuyan, ang apple ay simbolo ng kalusugan at pagmamahal sa kapwa.