Noong unang panahon sa isang malayong nayon, may isang dalagang nagngangalang Ana. Siya ay kilala hindi lamang sa kanyang kagandahan kundi pati na rin sa kanyang kakaibang katangian—ang kanyang mga pisngi na sadyang napakapula kahit na walang ipinapahid.
Isang araw, isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang nayon. Marami ang nagutom at nauhaw. Sa kabila ng sariling paghihirap, ibinahagi ni Ana ang kanyang huling pagkain sa isang matandang pulubi na nakita niya sa daan. Ang matanda, na isa palang diwata, ay nagpasalamat at binigyan siya ng isang maliit na buto.
Nang pumanaw si Ana dahil sa matinding init at pagod, ang butong iyon ay itinanim ng mga taganayon sa kanyang puntod bilang pagsunod sa kanyang huling hiling. Pagkalipas ng ilang buwan, isang puno ang tumubo rito. Ang bunga nito ay bilog, matamis, at may kulay na kasingpula ng mga pisngi ni Ana. Mula noon, tinawag itong 'Mansanas' bilang pag-alala sa mabuting dalagang si Ana.