Noong unang panahon sa isang malayong nayon, may isang batang lalaki na ang pangalan ay Ben. Kilala si Ben sa kanyang pagiging matulungin at sa kanyang pusong ginto. Kahit na sila ay mahirap, hindi siya nag-aatubiling ibigay ang kanyang huling piraso ng pagkain sa mga nagugutom na mas nangangailangan kaysa sa kanya.
Isang araw, isang matandang babae ang dumating sa kanilang nayon. Siya ay mukhang pagod, marumi, at gutom na gutom. Walang sinuman sa mga taga-nayon ang pumansin sa kanya, maliban kay Ben. Pinatuloy ni Ben ang matanda sa kanilang munting dampa at ibinigay ang kanyang tanging hapunan. Hindi alam ni Ben na ang matanda pala ay isang diwatang nagbabalat-kayo upang subukin ang kabutihan ng mga tao.
Dahil sa ipinakitang busilak na kalooban ni Ben, biniyayaan siya ng diwata ng mahabang buhay at kapayapaan. Ngunit nang dumating ang panahon na pumanaw si Ben dahil sa katandaan, labis na nagluksa ang buong nayon. Bago siya malagutan ng hininga, hiniling niya na sana ay may maiwan siyang bagay na patuloy na makakatulong sa kanyang mga kababayan upang wala nang magutom.
Makalipas ang ilang linggo matapos siyang ilibing, isang mahiwagang puno ang tumubo sa kanyang puntod. Ang punong ito ay nagkaroon ng mga bungang hugis-puso at kulay ginto kapag hinog na, simbolo ng gintong puso ni Ben. Tinawag itong 'mangga' ng mga tao bilang pag-alaala sa batang laging nagbibigay ng kanyang puso para sa ikabubuti ng iba.