Noong unang panahon, may isang bayan na tanyag sa pagkakaroon ng malalaking kampana sa kanilang simbahan. Ngunit kasabay ng pag-unlad ng bayan ay ang pagtigas ng damdamin ng mga tao. Naging sakim sila at madamot sa mga nangangailangan.
Isang araw, isang matandang pulubi ang pumasok sa bayan. Uhaw na uhaw at gutom na gutom ang matanda, ngunit bawat pintong katukin niya ay sinasara at bawat taong hingan niya ng tulong ay pinagtatabuyan siya. Hanggang sa makarating siya sa isang maliit na dampa kung saan nakatira ang batang si Luningning.
Kahit mahirap lang sila, pinatuloy ni Luningning ang matanda at ibinigay ang huling piraso ng kanyang tinapay at isang basong tubig. Bilang pasasalamat, binigyan ng matanda si Luningning ng isang maliit at makinang na kampanang ginto. Sabi ng matanda, itanim daw ito ni Luningning sa kanilang bakuran upang maging paalala ng kabutihan.
Sinunod ni Luningning ang utos at ibinaon ang kampanang ginto sa lupa. Lumipas ang ilang araw at isang mahiwagang puno ang sumibol sa pinagtabunan ng kampana. Ang puno ay nagkaroon ng mga bungang hugis-kampana at may kulay na tila rosas at pula. Dahil sa anyo nito na parang maliliit na kopa o kampana, tinawag ito ng mga tao na Makopa.
Ang Makopa ay naging paalala sa buong bayan na ang bawat kabutihang ginagawa sa kapwa ay laging may matamis na bunga. Simula noon, natuto ang mga taong maging mapagbigay at muling naging masaya ang kanilang pamumuhay.