Noong unang panahon, sa isang malayong baryo, may isang mag-asawang nagngangalang Mang Dondong at Aling Pisang. Sila ay biniyayaan ng isang anak na babae, si Maria. Si Maria ay isang napakaganda at masipag na dalaga, ngunit mayroon siyang isang kakaibang katangian—siya ay labis na mahiyain.
Dahil sa kanyang matinding pagkamahiyain, palaging nagtatago si Maria sa kanilang silid o sa likod ng mga halaman sa kanilang hardin tuwing may ibang taong dumarating sa kanilang bahay. Mas gusto pa niyang makipag-usap sa mga bulaklak kaysa sa ibang tao. Sa kabila nito, mahal na mahal siya ng kanyang mga magulang dahil sa kanyang kabutihan.
Isang araw, nabalitaan ng mga tao sa baryo na may paparating na mga tulisang-dagat na nagnanakaw at nananakit ng mga tao. Sa takot nina Mang Dondong at Aling Pisang para sa kanilang anak, itinago nila si Maria sa gitna ng kanilang malawak na hardin at tinabunan siya ng mga tuyong dahon at damo upang hindi siya makita.
Nang lumisan ang mga tulisan, agad na tinawag ng mag-asawa si Maria upang lumabas na sa kanyang pinagtataguan. Ngunit gaano man sila sumigaw at maghanap, hindi nila makita ang dalaga. Sa halip, sa lugar kung saan nila itinago si Maria, nakakita sila ng isang maliit at kakaibang halaman na may maliliit na dahon.
Nang subukang hawakan ni Mang Dondong ang halaman, laking gulat nila nang biglang tumiklop ang mga dahon nito, tila ba nahihiya sa kanilang pagkakahawak. Doon nila napagtanto na ang kanilang anak ay naging isang halaman upang makaligtas sa panganib. Tinawag nila itong 'Makahiya' bilang pag-alaala sa katangian ng kanilang mahal na anak.