Noong unang panahon, nang bata pa ang daigdig, walang marahang pagpapalit ang gabi at araw. Sa sandaling lumubog ang araw ay biglaang lumulukob ang matinding dilim, at kapag sumapit naman ang umaga ay biglang pumaputok ang nakasisilaw na liwanag na madalas ikagulat at ikabulag ng mga nilalang sa lupa.
Sa isang payak na pamayanan sa tabing-dagat ay naninirahan ang isang mabait at magandang dalaga na nagngangalang Liwayway. Bukod sa kanyang angking ganda, kilala siya sa kanyang busilak na puso at angking pag-asa na palaging nagdudulot ng init at sigla sa mga nalulumbay na kanayon. Tuwing sasapit ang huling sandali ng gabi, laging nagdarasal si Liwayway sa dalampasigan upang hilingin sa mga bathala na bigyan ang mga tao ng tanda bago sumapit ang matinding sikat ng araw.
Narinig ni Apolaki, ang makapangyarihang bathala ng araw, ang taimtim na panalangin ng dalaga. Bumaba siya sa lupa at nabihag ng kabutihan at kagandahan ni Liwayway. Madalas silang magkausap tuwing hatinggabi sa tabing-dagat, kung saan naging malalim ang kanilang pagtitinginan. Subalit may mahigpit na batas sa kalangitan na nagbabawal sa pag-iibigan ng isang mortal at ng isang bathala.
Dumating ang takdang panahon na pinatawag si Apolaki pabalik sa kaitaasan upang gampanan ang kanyang tungkulin nang walang pagkaantala. Bago siya tuluyang lumisan, nangako si Liwayway na hihintayin niya ang araw-araw na pagbangon ng kanyang minamahal. Upang hindi mabulag at mabigla ang daigdig sa kanyang muling pagdating, humiling si Liwayway sa mga bathala na ialay ang kanyang sariling ningning upang magsilbing tulay sa pagitan ng dilim at liwanag.
Tinanggap ng kalangitan ang kanyang busilak na alay. Ang katawan ni Liwayway ay naging kulay-rosas at gintong silahis na dahan-dahang nagbubukas sa langit tuwing madaling-araw bago sumikat ang araw. Mula noon, ang marahang pagdating ng liwanag bago mag-umaga ay tinawag ng mga tao na "liwayway," bilang pag-alala sa dalagang nagbigay ng banayad na simula at panibagong pag-asa sa bawat araw.