Noong unang panahon sa isang payapang lupain, tanyag ang isang magiting na mandirigma na nagngangalang Lawin. Siya ay kilala sa buong kapuluan dahil sa kanyang pambihirang bilis, liksi, at matalas na paningin na kayang makatunghay ng anumang galaw kahit sa malayong dako. Dahil sa kanyang husay, tinitingala siya ng marami, subalit sa paglipas ng panahon ay unti-unting lumaki ang kanyang ulo at naging mapagmataas.
Madalas ipagmalaki ni Lawin na walang sinumang nilalang ang makatutumbas sa kanyang lakas at galing. Sa kanyang palagay, ang mga karaniwang tao at hayop ay mahihina at hindi karapat-dapat sa kanyang pansin. Sa kabila nito, may lihim pa ring kabutihan sa kanyang puso kapag nakakakita siya ng mga naaapi, kaya't paminsan-minsan ay inililigtas niya ang mga ito mula sa kapahamakan, bagamat palagi siyang humihingi ng labis na papuri kapalit ng kanyang tulong.
Isang araw, napansin ng Diwata ng Kalikasan ang pagmamalabis ni Lawin. Upang subukin ang kanyang tunay na kalooban, nag-anyong isang matandang pulubi ang diwata at humingi ng tulong habang tinutugis ng mababangis na hayop. Bagamat niligtas siya ng mandirigma, nilait at pinagtawanan ni Lawin ang kahinaan ng matanda bago ito tuluyang talikuran nang may pagmamalaki.
Dahil sa kanyang ipinakitang kayabangan, nagpakita ang diwata sa kanyang tunay at maningning na anyo. Ipinaalala ng diwata kay Lawin na ang angking lakas at talas ng paningin ay hindi ipinagkaloob upang ipanghamak ng kapwa, kundi upang maglingkod at maging tanggulan ng mga mahihina nang bukal sa kalooban.
Binalot ng mahiwagang liwanag si Lawin habang binibigkas ng diwata ang kanyang pasiya. Ang kanyang mga braso ay naging malalapad at matitibay na pakpak na may kulay-tsokolate at puting balahibo. Ang kanyang mga kuko ay naging matutulis na pandagit, at ang kanyang matalas na paningin ay lalong pinatindi upang makakita mula sa napakataas na ulap.
"Mula ngayon," wika ng diwata, "ikaw ay tatawaging lawin. Lilipad ka nang napakataas upang laging masilayan ang mundo, subalit kailanman ay hindi ka na makatutuntong sa lupa bilang tao. Ang iyong matalas na paningin ang magiging bantay laban sa kasamaan, at matututuhan mong tingnan ang lahat nang may pantay na paggalang."
Nagsisi si Lawin sa kanyang nakaraang kayabangan at tinanggap ang kanyang bagong anyo nang may buong pagpapakumbaba. Agad siyang pumaimbulog sa kalawakan, umiikot sa himpapawid, at nagpasimulang magbantay sa mga kapatagan, kagubatan, at kabundukan mula sa itaas.
Mula noon, ang ibong lawin ay naging simbolo ng kalayaan, katarungan, at matalas na paningin. Tuwing makikita ng mga tao ang isang ibong lumilipad nang paikot-ikot sa kaitaasan ng langit, naaalala nila ang alamat ng magiting na mandirigmang natutong magpakumbaba at naging walang-hanggang tagapangalaga ng kalikasan.