Noong unang panahon sa kabundukan ng Cordilleras, may isang masipag at mapagmahal na ina na nagngangalang Bulan. Siya ay namumuhay nang simple kasama ang kanyang mga anak, ngunit dumating ang isang mahirap na taon kung saan ang kanilang mga pananim ay hindi nagbunga. Dahil sa matinding tagtuyot, nagugutom na ang kanyang mga anak at wala na silang makain.
Upang matugunan ang pangangailangan ng pamilya, nagpasya si Bulan na dalhin ang kanilang huling alagang baboy sa palengke upang ipagpalit sa bigas. Habang naglalakad sa ilalim ng matinding sikat ng araw, nakaramdam siya ng matinding pagod at nagpahinga malapit sa isang tuyot na lupain.
Sa kanyang pagpapahinga, isang matandang babae ang biglang lumitaw sa kanyang harapan. Tinanong ng matanda kung saan siya patungo at kung ano ang dala niya. Ikinuwento ni Bulan ang kanyang kalagayan at ang matinding gutom na nararanasan ng kanyang mga anak.
Naawa ang matanda kay Bulan at inanyayahan siya sa kanyang tahanan na malapit lamang sa pook na iyon. Nagulat si Bulan nang makita niyang nakakalakad ang matanda sa ibabaw ng lupa na tila ba ito ay tubig, at hindi man lang nababasa ang kanyang mga paa.
Inalok ng matanda si Bulan ng tulong kapalit ng kanyang kabutihan at katapatan. Sinabi ng matanda na magkakaroon sila ng sapat na pagkain at tubig kung magtitiwala siya sa kapangyarihan ng kalikasan. Sa isang iglap, ang tuyot na lupa ay nagsimulang bumukal ng malinaw na tubig.
Ang tubig ay patuloy na dumaloy hanggang sa mabuo ang isang malawak at payapang lawa. Ang lawang ito, na tinawag na Lawa Danum, ay nagbigay ng buhay sa mga pananim at nagligtas sa pamilya ni Bulan mula sa pagkagutom.
Simula noon, ang Lawa Danum ay naging simbolo ng pag-asa at biyaya para sa mga tao sa kabundukan. Ipinapaalala nito sa lahat na ang kabutihan at pagtitiwala ay laging may katumbas na pagpapala mula sa kalikasan.