Ang Alamat ng Lansones

Noong unang panahon, ang prutas na lansones ay kinatatakutan ng lahat ng mga tao sa isang nayon. Bagaman ito ay mukhang kaakit-akit dahil sa kumpol-kumpol na bunga nito na kulay ginto, ito ay kilalang-kilala bilang isang prutas na nakalalason. Marami na ang mga manlalakbay at mga batang nasawi matapos matukso sa tamis ng anyo nito, kaya naman ang mga puno ng lansones ay hinahayaan na lamang na mamunga at mabulok sa kagubatan nang walang sinumang lumalapit. Isang araw, isang matinding taggutom ang tumama sa bayan at ang mga pananim ay nangamatay dahil sa tagtuyot. Ang mga tao ay naglakbay patungo sa kagubatan upang maghanap ng makakain, ngunit ang tanging nakita nilang hitik na puno ay ang lansones. Dahil sa takot na mamatay sa lason, nanatili silang nagugutom sa ilalim ng mga puno at nag-aabang ng himala. Sa gitna ng kanilang paghihirap, isang mahiwagang babae na may angking kagandahan ang biglang lumitaw at lumapit sa isang puno ng lansones. Pinitas ng babae ang isang butil ng prutas, pinisil ito gamit ang kanyang mga kuko, at kinain ito sa harap ng lahat. Namangha ang mga tao dahil hindi siya namatay at sa halip ay sinabi niyang maaari na nilang kainin ang prutas dahil kinuha na niya ang lason nito. Sinubukan ng mga tao ang prutas at natuklasan nilang ito ay naging napakatamis at ligtas nang kainin. Simula noon, ang lansones ay naging isa sa mga pinakapaboritong prutas sa Pilipinas, at hanggang ngayon ay makikita pa rin ang marka ng kuko ng mahiwagang babae sa balat ng bawat butil nito bilang paalala ng kanyang himala.