Noong unang panahon, sa isang malawak na kagubatan, ay may isang halaman na kilala sa kanyang pagiging matikas at matayog. Siya ang Kawayan. Noong mga panahong iyon, ang kawayan ay hindi marunong yumuko; siya ay tuwid na tuwid at matigas, laging ipinagmamalaki ang kanyang taas sa lahat ng mga halaman sa gubat.
Isang gabi, dumating ang isang napakalakas na bagyo na may kasamang matinding hangin. Ang mga higanteng puno tulad ng Narra at Molave ay pilit na lumaban sa lakas ng hangin. Dahil sa kanilang katigasan, marami sa kanila ang nabali ang mga sanga at ang iba ay tuluyang nabuwal mula sa kanilang pagkaka-ugat. Nakita ng Kawayan ang nangyayari at siya ay natakot na baka siya rin ay magaya sa kanila.
Sa halip na manindigan nang matigas, nagpasya ang Kawayan na sumunod sa daloy ng hangin. Sa bawat hampas ng malakas na bugso, siya ay yumuyuko nang mababa hanggang sa ang kanyang dulo ay halos humalik na sa lupa. Hinayaan niyang dumaan ang unos nang hindi siya lumalaban nang pilit. Nang tumila ang bagyo, ang Kawayan ay muling tumayo nang tuwid, ligtas at walang kahit isang galos.
Mula noon, ang kawayan ay natutong magpakumbaba. Napagtanto niya na ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa pagiging matigas, kundi sa kakayahang yumuko at makibagay sa mga pagsubok. Ito ang dahilan kung bakit hanggang sa kasalukuyan, ang kawayan ay nakikitang yumuyuko sa tuwing iihip ang hangin, isang paalala ng kanyang mahalagang aral sa buhay.