Noong unang panahon, may isang nayon na tinatawag na Maingay. Ang mga tao rito ay walang tigil sa pagsasalita, pagsigaw, at pagyayabang sa isa't isa. Walang sinuman ang marunong makinig dahil ang bawat isa ay abala sa pagbuo ng sarili nilang mga pangungusap na puno ng kayabangan. Dahil sa ingay, kahit ang mga huni ng ibon at bulong ng hangin ay hindi na naririnig sa kanilang lugar.
Isang gabi, isang matandang pulubi ang pumasok sa nayon at nakiusap na pakinggan ang kanyang babala tungkol sa paparating na bagyo. Ngunit sa halip na makinig, nilunod siya ng mga tao ng kanilang malalakas na boses at tawanan. Ang matanda, na isa palang makapangyarihang diwata, ay nagalit. Itinaas niya ang kanyang tungkod at sa isang iglap, ang lahat ng pangungusap ay naglaho sa hangin. Ang mga tao ay bumubuka ang bibig ngunit walang anumang salita o tunog na lumalabas.
Naging blangko ang kanilang mga kwento at nawalan ng boses ang buong nayon. Sa loob ng maraming taon, namuhay sila sa ganap na katahimikan. Sa panahong ito, natutunan nilang gamitin ang kanilang mga mata upang magmasid at ang kanilang mga puso upang makiramdam. Natuklasan nila na ang pinakamagandang kwento ay hindi kailangang isigaw, kundi dapat ay dinaramdam.
Nang makita ng diwata na marunong na silang magpahalaga sa katahimikan at marunong na silang makinig sa isa't isa, ibinalik niya ang kanilang boses. Ngunit mula noon, naging maingat na ang mga tao sa kanilang sasabihin, at laging pinahahalagahan ang mga sandaling walang pangungusap dahil doon nananahan ang tunay na kapayapaan.