Noong unang panahon, ang buto ng kasoy ay nakatago sa loob ng kanyang bunga. Ligtas ito sa init ng araw at sa lamig ng ulan dahil sa makapal at protektadong balat ng prutas. Gayunpaman, ang buto ay hindi masaya dahil pakiramdam niya ay nakakulong siya sa dilim.
Isang gabi, narinig ng buto ang masayang tawanan at tugtugan ng mga hayop sa kagubatan. Sa labis na inggit, nanalangin siya sa Engkantada ng Kagubatan. Nakiusap siya na ilagay siya sa labas ng bunga upang makita niya ang kagandahan ng mundo at makasama sa kasiyahan.
Pinagbigyan ng Engkantada ang kanyang hiling. Sa isang iglap, ang buto ay inilabas at inilagay sa dulo ng bunga. Noong una ay labis ang kanyang tuwa dahil nakikita na niya ang mga puno, mga bituin, at ang masayang paligid. Ngunit nang dumating ang malakas na bagyo, siya ay nalamigan at walang masilungan. Nang sumikat naman ang araw, nakaramdam siya ng matinding hapdi dahil sa tindi ng init.
Nagsisi ang buto at muling nanalangin sa Engkantada na ibalik siya sa loob ng kanyang bunga. Subalit, hindi na siya pinakinggan upang magsilbi itong aral sa lahat. Mula noon, ang buto ng kasoy ay nanatili na sa labas ng kanyang bunga bilang paalala sa kanyang naging hiling.