Noong unang panahon, wala pang lupa sa daigdig. Ang langit at ang malawak na dagat lamang ang namamayani sa buong mundo. Walang matapakan ang mga nilalang at walang madapuan ang mga ibon sa kanilang paglipad.
Isang araw, isang pagod na uwak ang lumilipad sa himpapawid. Dahil sa sobrang pagod at kawalan ng madadapuan, naisipan ng uwak na paglabanin ang langit at ang dagat upang magkaroon ng pagbabago sa mundo.
Nagsimula ang matinding labanan sa pagitan ng dalawa. Ang dagat ay nagpakawala ng malalaking alon na humahampas nang malakas sa langit bilang paghamon.
Hindi naman nagpatalo ang langit. Bilang ganti, naghulog ito ng malalaking tipak ng bato mula sa kaitaasan patungo sa gitna ng dagat.
Ang mga batong ito ay unti-unting nagtipon-tipon at naging mga pulo. Dito nagsimulang mabuo ang lupa na ating tinatapakan ngayon.
Sa gitna ng mga batong ito, lumabas ang mga bukal at ilog na nagmula sa mga patak ng ulan at daloy ng tubig mula sa langit, na nagbigay-buhay sa mga bagong lupain.
Simula noon, ang tubig ay naging mahalagang bahagi ng ating mundo, nagbibigay ng buhay sa mga halaman, hayop, at tao sa bawat pulo ng Pilipinas.