Noong unang panahon, wala pang tuyong lupa sa mundo. Ang tanging makikita ay ang asul na Langit na pinamumunuan ni Kaptan at ang malawak na Dagat na pinamumunuan naman ni Maguayan. Sa loob ng maraming dantaon, ang dalawang diyos na ito ay namuhay nang payapa at may respeto sa isa't isa.
Subalit isang araw, nagkaroon ng hindi pagkakaunawaan ang dalawa. Nais ni Maguayan na palawakin ang kanyang nasasakupan at sinubukang abutin ang kaitaasan ng Langit sa pamamagitan ng pagpapakitang-gilas ng kanyang naglalakihang mga alon. Nagalit si Kaptan sa panghihimasok na ito kaya naman nagpakawala siya ng malalakas na kidlat at naghulog ng naglalakihang mga bato mula sa kalangitan upang sugpuin ang nagngangalit na tubig.
Ang mga batong ito ay hindi lumubog nang tuluyan; sa halip, ang mga ito ay nanatili sa ibabaw ng tubig at naging mga unang pulo. Dahil sa tindi ng labanan, parehong napagod ang dalawang diyos. Napagtanto nila na ang kanilang pag-aaway ay walang idinudulot na mabuti kundi kaguluhan lamang sa mundo.
Nagpasya silang magkasundo at itakda ang kani-kanilang hangganan. Ang malawak na katubigan na pumapalibot sa mga bagong silang na isla ay tinawag na Karagatan. Mula noon, naging maayos ang pagsasama nina Kaptan at Maguayan, at ang Karagatan ay naging masagana at puno ng buhay, nagsisilbing tulay sa pagitan ng langit at ng lupa.