Noong unang panahon, sa tuktok ng mataas na kabundukan ng Cordillera, walang ibang naninirahan kundi ang mga diyos. Sinasabing ang mga unang tao ay nagmula sa paglikha ng mga bathala na nagnais magkaroon ng mga tagapangalaga ng kalikasan. Ang mga unang nilalang na ito ay sina Wigan at Bugan, na itinuturing na mga ninuno ng mga Ifugao.
Sina Wigan at Bugan ay namuhay nang payapa sa gitna ng mga ulap at matatayog na puno. Sila ay biniyayaan ng mga diyos ng kaalaman kung paano magtanim at mag-alaga ng lupa. Dahil sa kanilang sipag at tiyaga, unti-unti nilang binago ang mga matatarik na gilid ng bundok upang maging mga hagdan-hagdang palayan.
Ang bawat hakbang sa paggawa ng mga palayan ay ginabayan ng mga ritwal at panalangin. Naniniwala ang mga Ifugao na ang kanilang tagumpay sa pagsasaka ay bunga ng paggalang sa kalikasan at sa mga espiritung nananahan sa paligid. Ito ang naging pundasyon ng kanilang kultura at pamumuhay.
Sa paglipas ng panahon, dumami ang mga tao at nagsimulang bumuo ng mga pamayanan sa mga lambak at gilid ng bundok. Sila ay nagtayo ng mga bahay na tinatawag na bale, na may natatanging disenyo upang maprotektahan sila sa lamig at ulan. Ang bawat bahay ay naging saksi sa kanilang pagkakaisa.
Ang pangalang Ifugao ay nagmula sa salitang 'ipugo' na ang ibig sabihin ay 'mula sa lupa' o 'mula sa mga burol'. Ipinapaalala nito sa bawat miyembro ng tribo na sila ay mga anak ng kalikasan at may tungkuling pangalagaan ang lupang kanilang sinasaka.
Hanggang sa kasalukuyan, ang mga Ifugao ay nananatiling matatag sa kanilang mga tradisyon. Ang kanilang mga kwento, tulad ng epikong Hudhud, ay patuloy na ipinapasa sa mga susunod na henerasyon upang hindi malimutan ang kanilang pinagmulan.
Ang mga hagdan-hagdang palayan na kanilang binuo ay nananatiling simbolo ng kanilang pagiging masipag at malikhain. Ito ay hindi lamang isang tanawin, kundi isang buhay na patunay ng kasaysayan ng mga Ifugao na nagmula sa pagmamahal sa lupa at sa mga biyaya ng langit.