Noong unang panahon sa gitna ng matatayog na kabundukan ng Cordillera, ang mga tao ay nahaharap sa matinding hamon sa pagkain. Dahil sa tarik ng mga dalisdis, walang sapat na patag na lupa upang matamnan ng palay na ikabubuhay ng buong tribo. Si Banaw, isang masipag at matalinong lider ng mga Ifugao, ay hindi tumigil sa pagdarasal at paghahanap ng paraan upang mapakain ang kanyang mga kasama.
Isang gabi, habang si Banaw ay taimtim na nananalangin sa mga anito sa tuktok ng bundok, isang mahiwagang tinig ang bumulong sa kanya. Itinuro ng tinig ang sining ng pag-uukit sa gilid ng bundok upang gumawa ng mga patag na baitang na magsisilbing taniman. Sa halip na sumuko sa tarik ng lupa, gagamitin nila ito upang makalikha ng sistemang kayang maglaman ng tubig at palay. Agad na tinipon ni Banaw ang kanyang mga kanayon at sinimulan ang dambuhalang gawain.
Sa loob ng maraming taon, gamit lamang ang kanilang mga kamay at payak na kagamitang gawa sa kahoy at bato, matiyagang hinubog ng mga Ifugao ang gilid ng mga bundok. Bawat baitang ay nilagyan nila ng mga pader na bato upang hindi gumuho ang lupa at gumawa sila ng mga daluyan ng tubig mula sa mga bukal sa itaas. Ang kanilang pagkakaisa, pagtitiis, at determinasyon ay nagbunga ng isang obra maestrang tila mga hagdan patungo sa kalangitan.
Nang matapos ang gawain, ang mga bundok na dati ay mahirap pakinabangan ay naging luntian at puno ng masaganang ani. Ang Hagdan-Hagdang Palayan ay nanatiling simbolo ng katatagan at pagmamahal ng mga Ifugao sa kanilang lupang sinilangan, isang pamana ng talino at sipag na kinikilala sa buong mundo hanggang sa kasalukuyan.