Noong unang panahon sa pulo ng Mindanao, may isang matandang hari na nagngangalang Hari-on. Bagaman siya ay makapangyarihan at iginagalang ng lahat, labis ang kanyang kalungkutan dahil wala siyang reyna na makakasama sa kanyang pagtanda.
Naisipan niyang pakasalan si Madayaw-Bayho, ang pinakamagandang dalaga sa kanyang kaharian. Subalit, dahil sa sobrang tanda na ni Hari-on, hindi siya mapusuan ng dalaga. Sa kanyang desperasyon, sumangguni ang hari sa isang matandang ermitanyo na naninirahan sa tuktok ng bundok upang humingi ng tulong.
Binigyan ng ermitanyo ang hari ng tatlong mahiwagang bagay: isang itlog ng itim na kuko upang palambutin ang puso ng dalaga, gatas ng puting kalabaw upang gawin itong masunurin, at nektar ng isang bihirang bulaklak upang maging matamis ang kanyang pagtingin. Ipinag-utos ng ermitanyo na itanim ang mga ito sa kanyang hardin at huwag kalimutang imbitahan siya sa oras na magtagumpay ang hari.
Matapos ang ilang panahon, tumubo ang isang puno na may mga bungang matitinik. Noong una, ang bunga ay may napakabangong amoy at napakatamis na lasa. Nang matikman ito ni Madayaw-Bayho, agad siyang napaibig kay Hari-on at sila ay ikinasal. Ngunit sa sobrang katuwaan ng hari, nakalimutan niyang imbitahan ang ermitanyo sa kanilang malaking piging.
Dahil sa pagtatampo at galit ng ermitanyo, isinumpa niya ang prutas. Ang dating mabangong amoy nito ay naging kasing-baho ng basura, ngunit nanatili ang tamis ng laman nito bilang alaala ng mahiwagang sangkap. Simula noon, ang prutas na iyon ay tinawag na durian—mabaho sa labas, ngunit napakatamis sa loob.