Noong unang panahon, sa isang liblib na nayon sa paanan ng bundok, may isang diwatang nagngangalang Cacao. Siya ay kilala sa kanyang kabutihang-loob at pagmamahal sa mga bata sa nayon. Madalas siyang bumababa mula sa kanyang tirahan upang magdala ng mga prutas at bulaklak para sa mga mamamayan.
Isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang lugar na nagdulot ng pagkakasakit at panghihina ng mga tao. Nakita ni Cacao ang paghihirap ng mga bata na nawalan na ng sigla dahil sa gutom at init. Nais niyang makatulong upang maibalik ang ngiti sa kanilang mga labi.
Nagtanim si Cacao ng isang kakaibang binhi sa gitna ng nayon. Sa loob lamang ng isang gabi, ito ay lumaki at naging isang matayog na puno na may mga bunga na hugis hugis-itlog. Ang mga bunga ay kulay kayumanggi at may kakaibang bango.
Tinuruan ni Cacao ang mga tao kung paano buksan ang bunga at kunin ang mga butil sa loob nito. Sinabi niya na kapag ang mga butil ay inihaw, dinurog, at hinaluan ng mainit na tubig, ito ay magiging isang inuming nagbibigay ng lakas at ginhawa sa katawan.
Sinunod ng mga tao ang payo ng diwata. Nang tikman nila ang inumin, naramdaman nila ang kakaibang tamis at pait na nagbigay sa kanila ng bagong pag-asa. Ang inuming ito ay tinawag nilang tsokolate, bilang pag-alaala sa kabutihan ni Cacao.
Simula noon, ang puno ng cacao ay naging simbolo ng pagmamahalan at pagtutulungan sa nayon. Hindi na muling nakaranas ng matinding lungkot ang mga tao dahil sa tuwing sila ay pagod o malungkot, ang mainit na tsokolate ang nagpapagaan ng kanilang pakiramdam.
Ang alamat ng tsokolate ay patuloy na naipasa sa bawat henerasyon bilang paalala ng isang diwatang nagmalasakit. Hanggang sa kasalukuyan, ang tsokolate ay nananatiling paboritong inumin na nagdadala ng tamis sa bawat tahanang Pilipino.