Noong unang panahon, may isang batang lalaki na nagngangalang Juan. Siya ay naninirahan kasama ang kanyang mapagmahal na ina sa isang maliit na baryo. Bagaman busog sa pag-aaruga, si Juan ay lumaking matigas ang ulo, tamad, at higit sa lahat, walang galang sa kanyang magulang.
Isang hapon, habang abala ang kanyang ina sa pagluluto ng hapunan, tinawag nito si Juan upang tumulong sa gawaing bahay. Sa halip na sumunod, nagdabog ang bata at nagpatuloy sa paglalaro sa labas. Nang sumapit ang oras ng orasyon o dapit-hapon, ang panahon kung kailan dapat ay nagdarasal at nagmamano ang mga anak sa kanilang magulang, mas pinili ni Juan na magtago sa ilalim ng kanilang bahay upang iwasan ang kanyang ina.
Dahil sa kanyang paulit-ulit na pagsuway at kawalan ng pagpapahalaga sa kanyang ina, isang mahiwagang pangyayari ang naganap. Habang nagtatago sa dilim, naramdaman ni Juan ang unti-unting pagliit ng kanyang katawan. Ang kanyang balat ay naging magaspang at kulay abo, at ang kanyang tinig ay naging isang mahinang tunog na lamang. Siya ay tuluyang naging isang butiki.
Simula noon, tuwing sasapit ang dapit-hapon o ang oras ng orasyon, ang mga butiki ay bumababa mula sa mga dingding at kisame patungo sa sahig upang humalik sa lupa. Ito ay nagsisilbing simbolo ng walang hanggang pagsisisi ni Juan at ang kanyang paghingi ng tawad sa kanyang ina na hindi niya nagawang igalang noong siya ay tao pa.