Noong unang panahon, sa dulong bahagi ng Sorsogon, may isang nayon na sagana sa yamang dagat. Ang pook na ito ay tinitirhan ng mga mangingisdang masisipag at payapa. Sa gitna ng nayon ay naninirahan ang isang dalagang nagngangalang Busa, na ang kagandahan ay tanyag sa karatig-pook.
Tuwing sasapit ang gabi, ang dalaga ay madalas na nakikita sa dalampasigan. Mahilig siyang makinig sa 'busay' o ang lagaslas ng tubig at sa 'saing' o ang malakas na ugong ng hangin sa mga puno. Para kay Busa, ang mga tunog na ito ay musika ng kalikasan na nagbibigay ng katahimikan sa kanyang puso.
Isang araw, isang malakas na daluyong ang nanganib na lumubog sa kanilang nayon. Sa takot ng mga tao, si Busa ay tumakbo patungo sa dalampasigan at buong tapang na hinarap ang dagat. Ayon sa matatanda, ang kanyang pangalan ay binigkas ng hangin kasabay ng paghupa ng mga alon. Mula noon, ang lugar ay tinawag na Busaingan.
Ang Busaingan ay naging paalala sa mga tao na ang boses ng kalikasan ay dapat pakinggan at igalang. Hanggang sa kasalukuyan, maririnig pa rin ang tila pagtawag ni Busa sa tuwing humahampas ang malalakas na alon sa pampang.