Noong unang panahon, ang mundo ay walang anumang kulay kundi berde lamang. Ang lahat ng halaman ay puro dahon at walang mga talulot na nagbibigay ng ganda o bango. Sa isang malayong baryo, may isang dalagang nagngangalang Bulak. Siya ay kilala hindi lamang sa kanyang panlabas na kagandahan kundi pati na rin sa kanyang busilak na puso at pagmamahal sa kalikasan.
Araw-araw ay masayang nag-aalaga si Bulak ng mga halaman sa kanyang paligid. Kinakausap niya ang mga ito at tinitiyak na sila ay malusog at laging nadidiligan. Dahil sa kanyang kabutihan, naging kaibigan niya ang mga diwata ng kagubatan. Ngunit isang araw, isang matinding tagtuyot ang dumating sa lupain. Ang mga sapa ay natuyo at ang mga halaman ay nagsimulang malanta at mamatay.
Labis ang pighati ni Bulak habang nakikita ang paghihirap ng kanyang mga minamahal na halaman. Nanalangin siya sa mga diwata at nag-alok na ibigay ang anuman, kahit ang sarili niyang kagandahan, mailigtas lamang ang kalikasan. Dahil sa kanyang wagas na sakripisyo, tinanggap ng mga diwata ang kanyang hiling. Isang gabi, habang ang lahat ay natutulog, unt-unting naglaho si Bulak at ang kanyang katawan ay naging bahagi ng lupa.
Kinaumagahan, laking gulat ng mga tao nang makitang muling sumigla ang kapaligiran. Ngunit hindi lamang ito basta nagbalik sa dati—ang mga halaman ay nagkaroon na ng mga makukulay na bahagi na may iba't ibang hugis at bango. Ang mga kulay ng kanyang labi ay naging pula, ang kanyang kutis ay naging puti at dilaw, at ang kanyang bango ay nanatili sa hangin.
Tinawag ng mga tao ang mga bagong bahaging ito ng halaman na "Bulaklak" bilang pag-alala sa dalagang nag-alay ng kanyang buhay para sa kagandahan ng mundo. Mula noon, ang mga bulaklak ay naging simbolo ng pag-asa, pag-ibig, at angking ganda ng kalikasan.