Noong unang panahon, ang mga tao ay nilikhang walang buhok sa kanilang mga ulo. Ang lahat ay may makinis na bumbunan na tila porselana sa ilalim ng sikat ng araw. Dahil dito, wala silang proteksyon sa matinding init ng tanghali o sa kagat ng lamig tuwing sasapit ang malalim na gabi.
Sa isang payapang nayon ay naninirahan ang isang dalagang nagngangalang Luningning. Siya ay kilala sa kanyang pambihirang kabutihan at pagtulong sa mga nangangailangan. Isang araw, habang siya ay naglalakad sa gubat, nakakita siya ng isang matandang babaeng sugatan ang paa. Hindi nag-atubili si Luningning at agad niyang ginamot ang matanda at binigyan ng makakain.
Ang matandang iyon ay ang Diwata ng Kalikasan na nagbabalat-kayo upang subukin ang puso ng mga tao. Natuwa ang diwata sa ipinakitang malasakit ni Luningning kaya naman hinawakan niya ang ulo nito at binigkas ang isang mahiwagang dasal. Biglang sumibol ang mahahaba at itim na mga hibla na tila sutla sa ulo ni Luningning. Ito ang naging unang buhok sa buong mundo.
Mabilis na kumalat ang balita tungkol sa buhok ni Luningning. Nakita ng mga tao na hindi lamang ito nagbibigay ng ganda kundi nagbibigay din ng proteksyon sa kanilang mga ulo. Simula noon, nakiusap ang mga tao sa diwata at biniyayaan din sila ng buhok na may iba-ibang kulay at anyo bilang tanda ng biyaya ng kalikasan.