Noong unang panahon, hindi kailangang magtanim o mag-ani ang mga tao dahil ang mga butil ng palay ay kusa nang gumugulong papunta sa mga pintuan ng bawat tahanan kapag oras na ng pagkain. Ang mga butil na ito ay dambuhala at mapuputi, kung saan ang isang butil lamang ay sapat na upang mabusog ang isang buong pamilya.
Dahil sa saganang biyaya ng kalikasan, ang mga tao ay namuhay nang payapa at walang pagod. Subalit sa paglipas ng panahon, ang ilan sa kanila ay naging tamad at nagsimulang mawalan ng pagpapahalaga sa mga biyayang natatanggap nila nang libre.
Isang araw, isang babae ang abalang nagwawalis ng kanyang bakuran. Sa hindi inaasahang pagkakataon, may isang dambuhalang butil ng palay ang gumulong papasok sa kanyang bahay habang hindi pa siya handang magluto. Sa halip na matuwa, nagalit ang babae dahil naabala ang kanyang paglilinis.
Hinampas ng babae ang butil ng palay gamit ang kanyang walis-tingting at sinabing, "Ang kukulit ninyo! Bakit kayo pasok nang pasok sa aking bahay?" Sa lakas ng pagkakahampas, ang dambuhalang butil ay nabasag at naging libo-libong maliliit na piraso.
Biglang narinig ang isang dumadagundong na tinig mula sa langit na nagsabing, "Dahil sa iyong kawalan ng galang at pasasalamat sa biyayang ito, simula sa araw na ito ay kailangan niyo nang paghirapan ang inyong pagkain. Hindi na muling gugulong ang palay sa inyong mga pintuan."
Mula noon, ang mga butil ng bigas ay naging maliliit na lamang. Ang mga tao ay kailangan nang magbungkal ng lupa, magtanim sa ilalim ng init ng araw, at mag-ani ng palay bago sila makatikim ng bigas.