Noong unang panahon, may isang haring nagngangalang Haring Barabas. Siya ay kilala sa pagiging napakasama, malupit, at sakim sa kanyang mga nasasakupan. Dahil sa kanyang labis na pagmamataas, lagi niyang suot ang kanyang gintong korona at hindi kailanman ito hinuhubad sa harap ng iba.
Isang araw, isang matandang pulubi ang nagtungo sa kanyang palasyo upang humingi ng kaunting pagkain at tubig. Sa halip na kaawaan, pinagtabuyan at hinamak ni Haring Barabas ang matanda. Hindi niya alam na ang pulubi ay isa palang makapangyarihang diwatang nagbabalat-kayo upang subukin ang kanyang kabutihan.
Dahil sa kasamaang ipinakita ng hari, isinumpa siya ng diwata. Hindi nagtagal, dinapuan si Haring Barabas ng isang mahiwagang sakit na naging sanhi ng kanyang pagkamatay. Sa lugar kung saan siya inilibing, may tumubong isang kakaibang puno na may bungang kulay berde.
Nang mahinog ang mga bunga nito, napansin ng mga tao na ang prutas ay may tila korona sa itaas nito, na nagpaalala sa kanila sa korona ni Haring Barabas. Tinawag nila itong Barabas, na sa paglipas ng panahon ay naging 'Bayabas'. Ang prutas na ito ay naging simbolo ng haring pinarusahan dahil sa kanyang kalupitan.