Noong unang panahon, sa kaharian ng kalangitan, may naninirahang pitong magkakapatid na kulay: sina Pula, Oranda, Dilaw, Berde, Asul, Indigo, at Lila. Bagaman sila ay magkakapatid, palagi silang nag-aaway at nagtatalo kung sino sa kanila ang pinakamahalaga at pinakamaganda.
Si Pula ay nagmamalaki dahil siya ang kulay ng tapang at pag-ibig. Si Dilaw naman ay nagsasabing siya ang nagbibigay ng liwanag gaya ng araw. Si Berde ay nagmamayabang bilang simbolo ng buhay at kalikasan, habang ang iba ay may kanya-kanya ring dahilan ng pagyayabang.
Dahil sa kanilang walang katapusang inggitan, nagpasya ang Bathala na bigyan sila ng leksyon. Isang araw, habang umiiyak ang ulap at bumubuhos ang ulan, pinag-uugnay-ugnay ng Bathala ang kanilang mga kamay. Sa halip na magkahiwalay, sila ay pinagdikit-dikit at binuo bilang isang mahabang arko.
Nang tumigil ang ulan at sumikat ang araw, laking gulat ng mga tao sa lupa nang makakita sila ng isang napakagandang tulay ng mga kulay sa langit. Ito ang unang bahaghari. Napagtanto ng magkakapatid na mas maganda pala sila kapag sama-sama at nagkakaisa kaysa sa nag-aaway.
Mula noon, ang bahaghari ay naging simbolo ng pag-asa at kapayapaan na lumalabas pagkatapos ng bawat unos, na nagpapaalala sa lahat na ang pagkakaiba-iba ay nagbubunga ng tunay na kagandahan kung may pagkakaisa.