Noong unang panahon, may sampung datus mula sa Borneo ang tumakas mula sa malupit na pamumuno ni Sultan Makatunaw. Sila ay naglakbay sa dagat hanggang sa makarating sila sa isla ng Panay. Ang pangkat na ito ay pinamumunuan ni Datu Puti, na naghahanap ng bagong matitirhan para sa kanyang mga kasama.
Sa Panay, sinalubong sila ng mga katutubong Ati na pinamumunuan ni Haring Marikudo at ng kanyang asawang si Siagu. Sa halip na makipaglaban, pinili ng mga datus na makipag-usap nang maayos. Nag-alok sila ng mga handog bilang pambayad sa bahagi ng lupain na nais nilang panirahan. Ang pinakatanyag na handog ay ang isang gintong salakot at isang mahabang gintong kuwintas para sa reyna ng mga Ati.
Tinanggap ni Haring Marikudo ang mga alay at bilang tanda ng kanilang pagkakaibigan, nagdaos sila ng isang malaking piging. Ang mga datus at ang kanilang mga pamilya ay nagpahid ng uling sa kanilang mga mukha at katawan upang maging kasing-kulay ng mga Ati. Ito ay simbolo ng kanilang pakikiisa at pasasalamat sa mga katutubo.
Nagkantahan, nagsayawan, at nagkatuwaan ang lahat sa gitna ng masaganang pagkain. Ang masayang pagtitipong ito ang pinagmulan ng pagdiriwang na tinatawag nating Ati-Atihan. Ang salitang Ati-Atihan ay nangangahulugang "maging katulad ng mga Ati," na hanggang ngayon ay ipinagdiriwang sa pamamagitan ng pagpinta ng itim sa katawan at masiglang pagsayaw sa kalsada.