Noong unang panahon, ang Araw at ang Buwan ay matalik na magkaibigan na magkasamang nagbibigay ng liwanag sa mundo. Sa kanilang mga paglalakbay sa kalangitan, lagi nilang kasama ang isang maliit na Kuliglig. Ang Kuliglig na ito ay may pinakamagandang tinig sa buong daigdig, at ang kanyang mga awit ay nagbibigay ng saya sa dalawang makapangyarihang nilalang.
Subalit, dumating ang pagkakataon na nagkaroon ng matinding inggitan ang Araw at ang Buwan. Nais ng Araw na sa kanya lamang aawit ang Kuliglig dahil siya ang mas maliwanag at mas malakas. Ngunit sa tuwing susubok na umawit ang Kuliglig sa ilalim ng sikat ng Araw, ang kanyang maliliit na pakpak ay natutuyo at siya ay nanghihina dahil sa sobrang init.
Sa kabilang banda, ang Buwan ay nanatiling malamig at mapayapa. Sa ilalim ng kanyang malambot na liwanag, ang Kuliglig ay nakararamdam ng ginhawa at kaligtasan. Napansin ng Araw ang masayang pag-awit ng Kuliglig sa gabi, kaya lalo itong nagalit at nagbanta na susunugin ang sinumang lalapit sa Buwan sa oras ng kanyang paghahari.
Dahil sa takot sa matinding init ng Araw, natuto ang Kuliglig na magtago sa ilalim ng mga tuyong dahon at damo tuwing umaga. Nananatili siyang tahimik at hindi gumagalaw upang hindi siya mapansin ng nag-aapoy na Araw. Ngunit sa sandaling lumubog na ang Araw at sumikat na ang malamig na Buwan, doon lamang siya lumalabas upang ialay ang kanyang pinakamagandang himig.
Mula noon, ang huni ng Kuliglig ay naging musika na ng gabi. Ito ang kanyang paraan ng pasasalamat sa Buwan na nagbibigay sa kanya ng proteksyon, habang nananatili siyang lihim at tahimik sa tuwing naghahari ang mapang-angking Araw.