Noong unang panahon, ang mga tao sa mundo ay nabubuhay sa gitna ng matinding ginaw at kadiliman. Wala silang apoy na magagamit upang magluto ng pagkain o magbigay ng init sa kanilang mga tahanan sa gabi. Ang tanging may taglay ng apoy ay ang mga bathala na naninirahan sa tuktok ng pinakamataas na bundok.
Isang matapang na binatang nagngangalang Lakan ang hindi na matiis ang paghihirap ng kanyang mga kababayan. Nagpasya siyang akyatin ang bundok upang humingi ng kahit kaunting baga mula sa mga diyos. Baon ang isang piraso ng kawayan, hinarap niya ang mga mababangis na hayop at matatarik na bangin hanggang sa marating niya ang tugatog ng bundok.
Sa tuktok, nakiusap si Lakan sa pinuno ng mga bathala, ngunit siya ay tinanggihan dahil ang apoy ay itinuturing na sagrado at para lamang sa mga diyos. Sa kabila nito, hindi sumuko si Lakan. Naghintay siya ng tamang pagkakataon at nang makakita siya ng nagniningas na uling na nahulog mula sa kalan ng mga bathala, mabilis niya itong kinuha at isinilid sa loob ng kanyang dalang kawayan.
Mabilis na bumaba ng bundok si Lakan habang iniingatan na hindi mamatay ang apoy. Pagdating niya sa kanyang nayon, agad niyang ipinasa ang apoy sa kanyang mga kasama. Mula sa maliit na uling na iyon, nagliyab ang isang malaking siga na nagbigay ng liwanag at init sa buong nayon. Dahil sa katapangan ni Lakan, hindi na muling namuhay sa ginaw at dilim ang mga tao, at ang apoy ay naging simbolo ng pag-asa at sibilisasyon.