Noong unang panahon sa bayan ng Sariwa, ang lahat ng mga gulay ay may kani-kaniyang katangi-tanging kulay, lasa, at ganda. Si Kalabasa ay may kulay dilaw, si Kamatis ay may makinis na pulang balat, at si Labanos ay may kaputian. Ngunit si Ampalaya lamang ang naiiba dahil siya ay maputla, walang lasa, at tila walang kagandahang maipagmamalaki sa kanyang mga kasama.
Dahil sa kanyang kalagayan, kinain si Ampalaya ng matinding inggit. Isang gabi, habang ang lahat ng mga gulay ay mahimbing na natutulog, palihim na nagnakaw si Ampalaya. Kinuha niya ang dilaw ni Kalabasa, ang kapulahan ni Kamatis, ang kaputian ni Labanos, at ang anghang ni Luya. Isinuot niya ang lahat ng ito upang maging pinakamaganda sa paningin ng lahat.
Kinabukasan, nagulantang ang mga gulay nang makitang wala na ang kanilang mga kulay at lasa. Namangha sila nang makita si Ampalaya na suot ang lahat ng kanilang mga katangian. Ngunit ang pandaraya ay hindi nagtagal dahil nalaman ito ng Diwata ng Kalikasan na siyang nagbabantay sa kanilang lahat.
Bilang parusa sa kanyang kasakiman at pagnanakaw, ipinag-utos ng Diwata na manatili na kay Ampalaya ang lahat ng kinuha niya. Ngunit dahil ang mga ito ay hindi orihinal na sa kanya, ang lahat ng ninakaw na lasa ay naghalo-halo at naging pait, at ang kanyang balat ay naging kulubot dahil sa bigat at dami ng kanyang mga ninakaw na katangian. Mula noon, ang ampalaya ay naging simbolo ng kapaitan bilang paalala sa kanyang maling hangarin.