Noong unang panahon sa isang malayong lambak, naninirahan ang isang napakagandang dalaga na nagngangalang Alitaptap. Siya ay hindi lamang kilala sa kanyang kagandahan kundi maging sa isang mahiwagang bituin sa kanyang noo na nagbibigay ng liwanag tuwing gabi.
Si Alitaptap ay may busilak na puso. Gabi-gabi, nililibot niya ang kanilang nayon upang magbigay ng liwanag sa mga magsasaka at mangingisda na umuuwi nang gabi. Dahil sa kanyang taglay na liwanag, walang sinuman sa kanilang lugar ang natatakot sa dilim o naliligaw sa gubat.
Isang gabi, isang malakas na bagyo at lindol ang nanalasa sa kanilang lambak. Sa gitna ng kaguluhan, nakita ni Alitaptap ang isang munting bata na malapit nang matangay ng malakas na agos ng baha. Walang pag-aalinlangang sumugod ang dalaga upang iligtas ang bata.
Nagawa niyang mailigtas ang bata at maiangat sa ligtas na lugar, ngunit sa kasamaang-palad ay nabagsakan siya ng isang malaking puno dahil sa lakas ng hangin. Nang bawian ng buhay si Alitaptap, ang mahiwagang bituin sa kanyang noo ay biglang nagkadurog-durog at naging libu-libong maliliit na kislap ng liwanag.
Ang mga kislap na ito ay naging mga munting insekto na lumilipad sa gabi at nagdadala ng liwanag. Tinawag ito ng mga tao na 'alitaptap' bilang pag-alaala sa kabayanihan at liwanag na ibinigay ng dalagang si Alitaptap sa kanilang lahat.