Noong unang panahon, ang tubig sa lahat ng mga dagat ay kasing-tabang lamang ng tubig sa mga ilog at batis. Sa isang malayong isla, naninirahan ang isang mabait at matulunging higante na nagngangalang Angalo. Siya ay may pag-aari na isang mahiwagang gilingan na nakagagawa ng napakaraming asin, na siyang ibinabahagi niya sa mga tao sa iba't ibang panig ng kapuluan.
Isang araw, isang grupo ng mga tao mula sa kabilang ibayo ng dagat ang humiling ng tulong kay Angalo dahil naubusan sila ng suplay ng asin. Dahil sa laki ni Angalo, iniunat niya ang kanyang napakahabang binti patungo sa kabilang isla upang magsilbing tulay para sa mga tao. Bitbit ang kanilang mga sako, nagsimulang tumawid ang mga tao patungo sa kinalalagyan ng mahiwagang gilingan.
Habang ang mga tao ay abala sa paghakot ng asin pabalik sa kanilang isla, isang maliit na langgam ang hindi sinasadyang nakagat ang binti ni Angalo. Sa sobrang hapdi at kati ng kagat, hindi napigilan ng higante ang mapakilos at mapatalon ang kanyang binti. Dahil sa biglaang paggalaw na ito, nayanig ang lahat ng nasa ibabaw ng kanyang binti na nagsilbing tulay.
Ang mga tao, ang kanilang mga sako ng asin, at maging ang mahiwagang gilingan ay nahulog sa kailaliman ng dagat. Sa kasamaang palad, dahil sa lalim ng tubig, hindi na muling nakuha ang gilingan. Mula noon, ang mahiwagang gilingan ay patuloy na umikot at naglabas ng asin sa ilalim ng dagat nang walang humpay.
Dahil sa walang tigil na paglabas ng asin mula sa gilingan, unti-unting humalo ang alat sa tubig ng dagat hanggang sa ito ay maging maalat na gaya ng nararanasan natin sa kasalukuyan. Ito ang paliwanag ng matatanda kung bakit hindi na matabang ang tubig sa dagat.