Noong unang panahon, wala pang lupa, mga bundok, o mga tao. Ang tanging umiiral lamang ay ang malawak na langit sa itaas at ang walang hanggang dagat sa ibaba. Sa gitna ng katahimikang ito, ang langit at dagat ay nagpasya na magsama upang lumikha ng isang bagong mundo.
Ang langit, na kinakatawan ni Kaptan, at ang dagat, na kinakatawan ni Magwayen, ay nagkaroon ng pagtatalo na humantong sa isang malakas na labanan. Ang mga kidlat mula sa langit ay tumama sa dagat, at ang mga higanteng alon ay humampas sa langit, na nagdulot ng malalakas na lindol sa buong sansinukob.
Sa gitna ng kanilang matinding paglalaban, napagtanto ng dalawang diyos na ang kanilang alitan ay walang patutunguhan. Nagkasundo silang itigil ang labanan at sa halip ay pag-isahin ang kanilang kapangyarihan upang lumikha ng isang bagay na maganda at kapaki-pakinabang.
Dahil sa kanilang pagkakaisa, ang mga bato at lupa ay nagsimulang lumitaw mula sa kailaliman ng dagat. Ang mga ito ang naging mga isla na bumubuo sa rehiyon ng Visayas, na napapalibutan ng malinaw at asul na tubig.
Upang bigyang-buhay ang mga bagong isla, nagtanim sila ng isang kawayan sa gitna ng lupain. Mula sa kawayang ito ay lumabas ang unang lalaki at babae, na siyang naging ninuno ng mga unang nanirahan sa mga isla ng Visayas.
Ang mga isla ay naging sagana sa likas na yaman, mga bundok tulad ng Kanlaon, at mga yamang-dagat na nagbigay ng kabuhayan sa mga tao. Ang bawat isla ay naging saksi sa pagmamahalan at pagtutulungan ng mga sinaunang Bisaya.
Sa paglipas ng panahon, ang mga kwentong ito ay naisalin sa bawat henerasyon. Ipinapaalala nito sa mga tao na ang kanilang lupang tinubuan ay bunga ng isang dakilang paglikha at pagkakaisa ng kalikasan.
Hanggang sa kasalukuyan, ang Visayas ay nananatiling simbolo ng katatagan at kagandahan. Ang mga kwentong ito ay nagsisilbing gabay upang pahalagahan ng mga bata ang kanilang pinagmulan at ang yaman ng kanilang kapaligiran.