Noong unang panahon, sa isang maliit at tuyot na nayon, naninirahan ang isang matandang babae na nagngangalang Aling Rosa. Kilala siya sa buong nayon dahil sa kanyang busilak na puso at pagiging matulungin sa kanyang mga kapwa, kahit na siya mismo ay salat sa pagkain. Sa kabila ng hirap ng buhay, hindi nawawala ang kanyang ngiti at pag-asa.
Isang mainit na hapon, isang pagod at gutom na manlalakbay ang kumatok sa pintuan ni Aling Rosa. Humingi ito ng makakain at maiinom. Dahil sa kanyang likas na kabutihan, ibinigay ni Aling Rosa ang huling piraso ng kanyang tinapay at ang natitirang tubig sa kanyang banga.
Nagpasalamat ang manlalakbay at nagpakilala bilang isang diwata na nagmamasid sa kabutihan ng mga tao. Bilang ganti sa kanyang pagmamalasakit, binigyan ng diwata si Aling Rosa ng isang kakaibang buto. Sinabi ng diwata na itanim ito sa kanyang bakuran at alagaan nang mabuti.
Sinunod ni Aling Rosa ang bilin ng diwata. Araw-araw niyang dinidiligan ang lupa kung saan niya itinanim ang buto. Hindi nagtagal, isang mabilis na gumagapang na baging ang lumabas mula sa lupa at nagkaroon ng malalaking dahon.
Lumipas ang ilang linggo at namunga ang halaman ng isang kakaibang gulay. Ang hugis nito ay parang banga na may mahabang leeg, na tila nagpapaalala sa banga na ginamit ni Aling Rosa noong siya ay nagbigay ng tubig sa manlalakbay.
Namangha ang mga taganayon sa laki at dami ng bunga ng halaman. Dahil sa gutom na nararanasan ng nayon, ang mga bunga ay nagsilbing pagkain para sa lahat. Ang gulay na ito ay tinawag nilang 'upo' dahil sa pag-upo nito sa lupa habang lumalaki.
Simula noon, hindi na nakaranas ng gutom ang nayon dahil sa masaganang ani ng upo. Naging simbolo ito ng pagpapala na bunga ng pagiging mapagbigay at mabuti sa kapwa.
Hanggang sa kasalukuyan, ang upo ay nananatiling isa sa mga paboritong gulay ng mga Pilipino. Ito ay nagsisilbing paalala na ang kabutihang-loob ay laging may katumbas na biyaya mula sa kalikasan.