Noong unang panahon sa isang mayamang kaharian, may isang dalagang kilalang-kilala sa buong lupain na nagngangalang Prinsesa Amapela. Bukod sa kanyang angking kariktan, tanyag din siya dahil sa kanyang labis na kapalaluan at pagiging mapangmata sa kapwa. Ayaw na ayaw niyang makakita ng sinumang sa tingin niya ay pangit o marusing, kaya ipinagtabuyan niya ang mga ito palayo sa palasyo.
Dumating ang araw na ipinag-utos ng hari na pumili na ang prinsesa ng kanyang mapapangasawa. Nagtipon-tipon ang mga makikisig na binata mula sa iba't ibang dako, at doon ay nabihag ang puso ng prinsesa kay Prinsipe Almori. Masayang nagdaos ng piging at pagdiriwang ang palasyo para sa pagtitipong iyon.
Sa gitna ng kasiyahan, isang matandang pulubi na may maruruming damit at magaspang na mukha ang lumapit kay Prinsesa Amapela upang humingi ng kaunting makakain. Sa halip na kaawaan, nagpanting ang tainga ng prinsesa sa galit dahil nakapasok ang isang marungis sa kanyang piging. Sinigawan, nilait, at buong lupit niyang itinaboy ang kawawang matanda sa harap ng lahat.
Biglang nagliwanag ang buong bulwagan at ang anyo ng pulubi ay nagbago. Siya pala ang makapangyarihang Diyos ng Kakisigan na nagbalatkayo lamang upang subukin ang kababaang-loob at kabutihan ng puso ng prinsesa. Labis na nanginig sa takot si Prinsesa Amapela nang makita ang tunay na anyo ng bathala.
Buong tinig na nagwika ang bathala na walang silbi ang panlabas na ganda kung ang puso naman ay puno ng kapangitan, panlalait, at kasamaan. Bilang kaparusahan sa kanyang kalupitan, iginawad sa prinsesa ang isang sumpa upang maging salamin ng kanyang tunay na ugali ang kanyang magiging anyo.
Sa isang kisapmata, tinubuan ng makapal at kayumangging balahibo ang buong katawan ni Amapela, lumiit ang kanyang tindig, at nagkaroon siya ng mahabang buntot. Nawala ang kanyang magandang tinig at napalitan ito ng matitinis na huni habang siya ay napilitang tumalon-talon sa mga haligi dahil sa takot at kahihiyan.
Nagtakbuhan ang mga tao sa takot habang ang prinsesa naman ay kumaripas ng takbo palabas ng kaharian patungo sa masukal na kagubatan. Doon siya namuhay sa itaas ng mga sanga ng puno, malayo sa karangyaan at kagandahang dating ipinagmamalaki.
Dito nagsimula ang tanyag na Alamat Ng Matsing sa ating bayan. Ayon sa mga matatanda, ang alamat ng matsing ay patuloy na nagpapaalala sa atin na ang anyo ng tao ay hindi basehan ng kanyang dangal. Kaya naman, sa mga susunod na salinlahi, ang alamat ng matsing (10) at iba pang katutubong kwento ay laging nagtuturo na pahalagahan ang busilak na puso kaysa panlabas na anyo.