Noong unang panahon, ang langit ay hubad at walang anumang takip. Ang araw ay naglalabas ng napakatinding init na nagpapahirap sa mga halaman, hayop, at maging sa mga tao sa lupa. Ang lahat ay naghahanap ng masisilungan ngunit wala silang matakbuhan dahil sa tindi ng sikat nito.
Sa kaitaasan ng langit, naninirahan ang isang mabait na diwata na nagngangalang Tala. Siya ay may taglay na napakaganda at napakalambot na telang sutla na kulay puti. Tuwing titingin siya sa ibaba, nalulungkot siya sa kalagayan ng mga nilalang na nagdurusa sa init.
Isang araw, nagpasya si Tala na bumaba sa mundo upang alamin ang tunay na kalagayan ng mga tao. Nakita niya ang mga bata na nagtatago sa ilalim ng mga tuyong puno at ang mga magsasaka na halos himatayin na sa pagod at init. Hindi na niya natiis ang kanilang paghihirap.
Bumalik si Tala sa kanyang tahanan at kinuha ang kanyang pinakamahalagang telang sutla. Alam niyang ito ang tanging paraan upang mabigyan ng ginhawa ang mundo. Buong puso niyang hinati ang tela sa maliliit na bahagi at ikinalat ito sa buong kalangitan.
Sa isang iglap, ang mga puting tela ay naging malalambot at mapuputing ulap. Ang mga ito ay nagsilbing higanteng payong na humaharang sa matinding sikat ng araw. Dahil dito, naging mas malamig ang simoy ng hangin at nabigyan ng pagkakataon ang mga halaman na muling sumigla.
Simula noon, ang mga ulap ay hindi na nawala sa langit. Sila ang nagsisilbing bantay at tagapangalaga ng mundo laban sa labis na init. Tuwing titingin ang mga tao sa itaas, naaalala nila ang kabutihan ng diwatang nagbigay ng ginhawa sa kanilang buhay.
Kaya naman, hanggang sa kasalukuyan, ang mga ulap ay patuloy na naglalakbay sa himpapawid. Sila ay paalala na sa bawat paghihirap, laging may pag-asa at tulong na darating mula sa mga taong may busilak na puso.