Noong unang panahon sa isang payapang pamayanan, madalas maranasan ng mga taganayon ang matinding tagtuyot. Nalalanta ang mga pananim at nagkukulang sa pagkain ang karamihan sa mga tao. Sa kabila nito, may isang pamilyang labis na hinahangaan dahil sa kanilang bukas-palad na pagtulong: ang mabait na mag-asawang sina Ula at An kasama ang kanilang nag-iisang anak na si Luna.
Kilala ang kanilang tahanan bilang kanlungan ng mga nangangailangan. Sa tuwing darating ang taggutom, buong-pusong ipinamamahagi nina Ula at An ang kanilang sariling imbak na bigas at mga ani nang walang hinihinging anumang kapalit. Si Luna naman ay lumaking masunurin, magalang, at may taos-pusong malasakit sa mga mahihirap sa kanilang nayon.
Subalit isang araw, dumating ang isang masakit na pagsubok. Habang naglalakbay ang amang si Ula patungo sa kabilang baryo upang maghatid ng tulong, naaksidente ang kaniyang sinasakyan at siya ay binawian ng buhay. Labis itong ikinalungkot ng buong pamayanan, lalo na ng kaniyang maybahay na si An na tuluyang pinanghinaan ng loob at nagkasakit sa labis na pighati.
Sa murang edad, sinikap ni Luna na alagaan ang kaniyang inang may karamdaman habang patuloy na nag-iisip kung paano tutulungan ang mga kapitbahay na nagugutom. Dahil sa labis na lungkot, hiya, at bigat ng pasanin, hindi nagtagal ay sumunod ding pumanaw ang kaniyang ina. Naiwan si Luna na lubhang nangungulila at nanghihina sa kaniyang silid.
Napagtanto ni Luna na hindi dapat mawalan ng pag-asa at pananampalataya kahit gaano kabigat ang mga pagsubok sa buhay. Bagamat nanghihina na ang kaniyang katawan, lumuhod siya sa harap ng bintana at tumingala sa maaliwalas na himpapawid. Buong taimtim siyang nanalangin sa Maykapal na kung mawala man siya, sana ay magkaroon pa rin ng walang-hanggang kaginhawahan at masaganang tubig ang kanilang natutuyong bayan.
Matapos ang kaniyang panalangin, isang nakabibighaning liwanag ang bumalot sa buong silid ni Luna. Kasabay nito ay unti-unting nagdilim ang alapaap at bumuhos ang malamig, sariwa, at masaganang patak ng tubig mula sa kalangitan na nagbigay-buhay muli sa mga tuyong pananim at nagpawi sa uhaw ng bawat taganayon.
Nang hanapin ng mga tao si Luna upang magpasalamat, wala na siya sa kaniyang silid at tanging banayad na amoy ng basang lupa ang naiwan. Naunawaan ng mga mamamayan na ang biyayang pumatak mula sa langit ay sagot sa sakripisyo at dalisay na pag-ibig ng mag-anak. Bilang pag-alala kina Ula, An, at Luna, tinawag ng mga taganayon ang mahiwagang tubig na ito na "Ulan".