Noong unang panahon sa isang tahimik na nayon, may isang batang lalaki na nagngangalang Balong. Siya ay masipag, magalang, at laging maaasahan ng kanyang mga magulang at kapitbahay sa anumang gawain sa bukid.
Ngunit sa kabila ng kanyang kabaitan, madalas siyang tuksuhin ng ibang mga bata dahil sa kakaiba niyang hitsura at malaking ilong. Sa tuwing naglalaro sila ng tagu-taguan o habulan, palagi siyang natatalo kaya't binansagan siyang talunan at pinagsasabihang "talo si Balong" ng mga kalaro.
Kahit madalas siyang kantiyawan, hindi nagtanim ng sama ng loob si Balong. Mas pinili niyang maging mapagbigay at patuloy na tumulong sa pagtatanim at pag-aani ng pagkain para sa kanyang pamilya at mga kababayan.
Isang panahon ay dumating ang matinding tagtuyot sa kanilang nayon, at halos walang makain ang mga tao. Sa kagustuhang makahanap ng makakain ang kanyang mga magulang at kapwa bata, araw-araw na naglakbay si Balong sa kagubatan upang maghanap ng makakain at maiinom.
Dahil sa labis na pagod, gutom, at pag-aalaga sa iba bago ang kanyang sarili, nagkasakit nang malubha si Balong. Sa kabila ng pag-aalaga ng kanyang pamilya, binawian siya ng buhay habang payapang nakangiti.
Labis na nagluksa ang buong nayon, lalo na ang mga batang dating nanunukso sa kanya na labis na nagsisi sa kanilang ginawa. Buong pagmamahal nilang inilibing si Balong sa likod ng kanilang munting bakuran.
Makalipas ang ilang araw pagkatapos ng ulan, may napansing kakaibang halaman na sumibol sa mismong pinaglibingan kay Balong. Inalagaan ito ng mga tao hanggang sa mamulaklak ito ng kulay lila at magbunga ng makikintab, mahahaba, at lilang mga bunga.
Naalala ng mga tao ang mapagkumbabang bata tuwing nakikita ang bunga. Mula sa dating panunukso na "talo si Balong," pinangalanan nila itong "talong" bilang pagpupugay sa busilak na puso at sakripisyo ng bata.