Noong unang panahon, sa isang malawak at matabang lupain malapit sa lawa, may isang pamayanan na kilala sa kanilang masaganang ani. Ang mga tao rito ay kilala sa pagiging masipag at matiyaga sa pagsasaka. Bawat panahon ng anihan, ang buong nayon ay nagkakaisa upang mag-ani ng palay sa ilalim ng mainit na sikat ng araw.
Ang mga magsasaka ay gumagamit ng isang tradisyonal na paraan ng paghihiwalay ng butil ng palay mula sa dayami. Ito ay tinatawag nilang 'giik'. Sa gawaing ito, ang mga tao ay nagtutulungan at nagiging masigla ang paligid dahil sa kanilang pagkakaisa.
Isang araw, may mga dayuhang manlalakbay na dumaan sa pampang ng lawa. Namangha sila sa dami ng mga taong abala sa paggiik ng palay. Nakita nila ang mga lalaki at babae na sabay-sabay na nagtatrabaho nang may ngiti sa kanilang mga labi.
Nang tanungin ng mga dayuhan ang isa sa mga matatanda kung ano ang tawag sa kanilang lugar, hindi agad naintindihan ng matanda ang tanong. Akala niya ay tinatanong sila kung ano ang kanilang ginagawa.
Sumagot ang matanda nang may pagmamalaki, 'Kami ay mga taga-giik!' dahil iyon ang kanilang pangunahing hanapbuhay at pagkakakilanlan. Ang mga dayuhan, na hindi pamilyar sa wika, ay inulit ang salitang narinig nila.
'Taga-giik... Taga-giik...' ang sambit ng mga dayuhan hanggang sa ito ay naging 'Taguig'. Mula noon, ang lugar na iyon ay nakilala na sa pangalang Taguig.
Ang pangalang ito ay naging simbolo ng kasipagan at pagkakaisa ng mga mamamayan. Hanggang sa kasalukuyan, ang alaala ng mga sinaunang magsasaka ay nananatiling buhay sa bawat sulok ng lungsod.
Ang kwentong ito ay nagsisilbing paalala sa mga kabataan na ang pagiging masipag at pagmamahal sa sariling gawain ay nagbubunga ng magandang pangalan at karangalan para sa bayan.