Alamat Ng Tagaytay

Noong unang panahon, sa isang mataas at masukal na bahagi ng Cavite, may nakatirang mag-ama na namumuhay nang payapa. Ang ama ay isang masipag na magsasaka at ang kanyang anak naman ay isang batang masunurin at matulungin. Sila ay may alagang baka na nagsisilbing katuwang nila sa pagbubungkal ng lupa at paghahanapbuhay. Isang araw, habang nagpapastol ang mag-ama, biglang nagkaroon ng malakas na lindol na yumanig sa buong kabundukan. Dahil sa takot, ang kanilang alagang baka ay nagtatakbo patungo sa malalim na bangin at nawala sa kanilang paningin. Nag-alala ang ama dahil ang baka ang tanging yaman nila. Agad silang nagpasya na hanapin ito sa gitna ng makapal na gubat at matatarik na dalisdis. Habang naghahanap, nagkahiwalay ang mag-ama dahil sa kapal ng mga puno at hamog. Ang anak ay napadpad sa isang mataas na bahagi ng bundok at hindi na makita ang kanyang ama. Sa takot na baka mapahamak ang kanyang ama, sumigaw ang bata nang malakas, "Taga! Taga!" na ang ibig sabihin ay tumaga o humingi ng tulong sa pagputol ng mga baging na humaharang sa kanyang daan. Narinig naman ito ng ama na nasa kabilang bahagi ng bundok. Sa kanyang pag-aalala sa anak, sumagot siya nang malakas, "Itay! Itay!" upang ipaalam sa anak na narito siya at handang tumulong. Paulit-ulit nilang isinigaw ang "Taga" at "Itay" habang naghahanap sa isa't isa. Sa wakas, nagtagpo rin ang mag-ama at natagpuan nila ang kanilang baka na ligtas naman sa isang patag na bahagi ng bundok. Mula noon, ang lugar na iyon kung saan nila isinigaw ang "Taga" at "Itay" ay tinawag na Tagaytay ng mga taong nakarinig sa kanilang kwento.