Noong unang panahon, sa isang maliit na nayon, may isang batang lalaki na nagngangalang Siso. Si Siso ay kilala sa kanyang pagiging tamad at mahilig magtago tuwing oras na ng pagtulong sa mga gawaing bahay. Sa halip na maglinis o mag-igib ng tubig, mas gusto niyang magtago sa ilalim ng mga malalaking dahon o sa likod ng mga puno.
Madalas siyang pagalitan ng kanyang ina dahil sa kanyang ugali. Tuwing tinatawag siya upang tumulong, agad siyang nagtatago at hindi nagpapakita hanggang sa lumipas ang buong araw. Ang kanyang ina ay laging nagmamakaawa na magbago siya, ngunit hindi ito pinakikinggan ni Siso.
Isang araw, habang naglilinis ang kanyang ina sa hardin, tinawag niya si Siso upang magpatulong sa pagbubuhat ng mga gamit. Gaya ng dati, nagtago si Siso sa ilalim ng isang malaking dahon ng gabi. Nagalit ang kanyang ina sa labis na katamaran ng anak at nasambit nito, "Sana ay habambuhay ka na lang magtago at dalhin mo ang iyong bahay saan ka man magpunta!"
Biglang nagdilim ang paligid at isang mahiwagang hangin ang umihip sa buong hardin. Ang katawan ni Siso ay nagsimulang magbago at lumiit nang lumiit. Ang kanyang mga damit ay naging matigas na balat na nagsilbing proteksyon sa kanyang katawan.
Ang kanyang likod ay unti-unting tumigas at naging isang bilog na kabibe. Hindi na siya nakapagsalita at hindi na rin nakapaglakad nang mabilis. Si Siso ay naging isang maliit na nilalang na laging dala-dala ang kanyang bahay sa kanyang likuran.
Simula noon, ang nilalang na ito ay tinawag na suso. Nakikita na lamang siya sa mga halaman at basang lugar, na tila laging nagtatago at dahan-dahang gumagapang. Hanggang ngayon, ang suso ay nagsisilbing paalala sa mga bata na huwag maging tamad at laging tumulong sa mga magulang.