Noong unang panahon, sa isang payapang nayon, ay may isang dalagang nagngangalang Suha. Kilala siya sa buong baryo dahil sa kanyang likas na kabutihan at pagiging matulungin sa kanyang kapwa. Kahit salat sila sa buhay, hindi nag-aatubili si Suha na magbahagi ng kanyang kaunting pagkain sa mga taong nagugutom.
Isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang lugar na nagdulot ng pagkakasakit ng maraming tao. Dahil sa kanyang malasakit, naglakad si Suha sa ilalim ng matinding sikat ng araw upang maghanap ng mga halamang gamot at prutas na makakapagbigay ng lakas sa kanyang mga kababayan.
Habang naglalakad sa kagubatan, nakatagpo niya ang isang matandang babae na tila nanghihina sa gutom at uhaw. Agad na inialay ni Suha ang huling piraso ng kanyang baong pagkain at ang natitira niyang tubig sa matanda.
Ang matanda ay isa palang diwata na nagpapanggap lamang upang subukin ang puso ng mga tao. Dahil sa nakita niyang wagas na pagmamalasakit ni Suha, napangiti ang diwata at nagpasalamat sa dalaga.
Bilang gantimpala, itinanim ng diwata ang isang mahiwagang buto sa lupa kung saan nakatayo si Suha. Sa isang iglap, isang puno ang mabilis na tumubo at nagbunga ng mga bilog at malalaking prutas na may makapal na balat.
Sinabi ng diwata na ang prutas na ito ay magsisilbing lunas sa uhaw at sakit ng mga tao. Ang makapal na balat nito ay simbolo ng proteksyon sa kabutihan, habang ang matamis at makatas na laman nito ay ang pagmamahal na ibinahagi ni Suha.
Simula noon, ang prutas ay tinawag na Suha bilang pag-alaala sa dalagang nagpakita ng dakilang pagmamahal. Hanggang sa kasalukuyan, ang suha ay nananatiling simbolo ng pagbibigayan at pag-asa sa gitna ng pagsubok.