Noong unang panahon, sa isang maliit na nayon, may isang dalagang nagngangalang Sita. Kilala siya sa buong baryo dahil sa kanyang napakahaba, makintab, at luntiang buhok na tila kasing-kulay ng mga dahon sa kagubatan. Si Sita ay isang ulila na namumuhay nang payak ngunit puno ng kabutihan sa puso.
Sa kabila ng kanyang kahirapan, hindi nag-aatubili si Sita na tumulong sa mga nangangailangan. Tuwing may nagugutom na kapitbahay, ibinabahagi niya ang kanyang kaunting ani. Dahil sa kanyang pagiging mapagbigay, mahal na mahal siya ng mga tao sa kanilang lugar.
Isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang nayon. Natuyo ang mga pananim at naghirap ang lahat sa pagkain. Nakita ni Sita ang paghihirap ng mga bata at matatanda, kaya naman nanalangin siya nang taimtim sa Maykapal na sana ay may maibigay siyang tulong sa kanyang mga kababayan.
Habang siya ay nananalangin sa ilalim ng mainit na araw, naramdaman niya ang isang kakaibang panghihina. Ang kanyang mahabang buhok ay unti-unting humahaba at bumababa sa lupa, nagbabago ang anyo at nagiging mahahaba at luntiang bunga.
Nagulat ang mga tao nang makita nila ang himalang naganap. Ang buhok ni Sita ay naging mga mahahabang gulay na nakabitin sa mga sanga. Ang mga ito ay masustansya at sapat upang pawiin ang gutom ng buong nayon.
Simula noon, ang gulay na ito ay tinawag na 'sitaw' bilang pag-alaala sa kabutihan ni Sita. Hanggang sa kasalukuyan, ang sitaw ay nagsisilbing paalala na ang pagiging mapagbigay ay nagbubunga ng biyaya para sa lahat.